یه دنیا غم و شادی

باور کنید من اصلا آدم احساساتی نیستم یا حداقل تا دیروز نبودم اما ...
دیروز با خانمی رفته بودیم کهریزک ، همینطوری یه مقدار کادو گرفته بودیم و رفتیم که به خیال خودمون از کسانی که اونجان عیادت کنیم ... زبونم از اونهمه رنجی که اونجا بود بسته شده بود .. خدایا شکرت پس عدالتت کجاس ؟
باورتون می شه که کسایی که حتی منو نمی دیدند و حتی به قول پرستارشون واکنش به دنیای خارج نداشتند وقتی که دستشون رو با محبت می گرفتم می تونستم تو دستاشون خوشحالی رو حس کنم . دست تقدیر ما رو که تا بحال اونجا نرفته بودیم رو برد پیش مسنترین و بدحال ترین مددجوها ، جایی که به قول پرستارشون کمترین ملاقات کننده رو داره ، چون تحمل اینهمه رنج خیلی سخته ... با اینکه کل دیروز بعد ازظهر اشک توی چشمام مونده بود و فکر اونا راحتم نمی زاشت اما به خا طر اینکه چند تاشون ازم قول گرفتن که بازم بهشون سر بزنم حتما این جمعه و جمعه های دیگه هم می رم(با اینکه مطمئن نیستم زنده باشن)... خودخواهیه ولی حس خوب خوشحال کردن کلی آدم محتاج تموم وجودم رو گرفته .
آهای اونایی که این پست رو می خونید اگه نرید و بهشون سر بزنید مدیونید . وقتی به حرفم می رسید و می گید دامون راست می گفت که اونجا باشید . اگه به اون دنیا اعتقاد داری واسه ثوابش برو اگه به انسانیت اعتقاد داری واسه نوع دوستی برو و اگه به هیچی اعتقاد نداری واسه عبرت برو .
می خوام یه سایت راه بندازم و از اونجا اطلاع رسانی کنم ، حتی اگه با این کارم یه نفر بره اونجا و دل یکی از اون پیرزنای دلشکسته رو شاد کنه و بخندونش ، واسه من بسه .. حتی یه نفر حتی یه وجدان ....
از همه شما بچه هایی که به من سر میزنید می خوام که کمک فکری به من بدین .
نمی خوام بزارم که این آتیشی که تو وجودمه خاموش شه....